Meer dan 120 kilometer zit er ondertussen op. De eerste pijntjes zijn gaan liggen. Enkel de dubbele blaar op de onderkant van mijn rechtervoet is best memorabel te noemen. Ik ben ook drie paarse teennagels rijker. Maar alles is zo relatief onderweg. Nu denk ik alweer: ach, zo gaat het allemal ook. De camino gaat om de beweging van punt A naar B, het landschap dat verandert, de mensen die je onderweg ontmoet, de maaltijden die je bereid in de Albergue, de siësta's die broodnodig zijn, de stiltes die iedereen hier zoveel liever ziet. Ik ben ver weg van sociale media, van de rol die daar wordt opgehangen, het ego dat er stiekem te graag aanwezig is.
Hier telt de eerste zon, de eerste koffie, de eerste toiletstop, de eerste keer wandelen zonder rugzak, de eerste boterham. Steeds weer overvalt me de gedachte van hoe weinig ik eigenlijk echt nodig heb. Ik heb twee paar wandelsokken die ik met de hand uitwas, vier paar onderbroeken, twee wandelshorts, twee wandel T-shirts, een chilloutfit, we spannen onze eigen waslijn op, houden de zon nauwlettend in de gaten, my god, wat staat die overvolle kleerkast daar eigenlijk in Borgerhout te doen?
De camino is een ode aan de kleine dingen in dit ene leven en herinnert ons of mij in elk geval eraan dat haast, stress, deadlines nooit de bedoeling geweest zijn. Dat de traagheid iets moois is omdat een hoofd en hart meer ruimte krijgen. Ik mag weer bestaan. Het is oké dat ik tegen de grenzen van mijn eetherstel ben aangelopen. Ik hoef niets meer te bewijzen aan niemand. Ik heb een lichaam dat me elke dag minstens 20 kilometer draagt en dat na alles, ondanks alles. Van een wonder gesproken.
Morgen staat me een oranje wandeldag te wachten naar Los Acros. Die kleurcodes zijn relatief, vandaag was green the new orange, hallelujah. Dus misschien wordt orange dan the new green morgen, ik hoop het alvast. Om 5 uur gaat de wekker. Om 5.30 uur begin ik aan de eerste kilometer. Ook dat hoort bij de camino.
Zolang mijn gedachten niet in de toekomst tuimelen en alle wat dan's aan de horizon verschijnen, is het goed. Ben ik goed. En ook dat is een wonder. Ik koester de weg en daarom ook elke stap die ik zet. Want in die optelsom gebeurt iets, nl. dat ik dankbaar ben dat ik hier (nog) ben. Ik wandel het licht terug in mijn hoofd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten