Rugzak

 Zoals voorzien was de eerste tochtdag loodzwaar, maar deze keer verloor ik de zolen van mijn gloednieuwe bergschoenen niet. :-) Om de hitte voor te zijn stonden we om 4 uur op, maar echt geslapen deed ik eigenlijk niet. (Met we bedoel ik Lüca waarmee ik de camino wandel.) Te veel zenuwen, te warm in de gîte en het vooruitzicht van kilometers stijgen de volgende dag maakte me slapeloos.

Om iets voor 5 begonnen we aan een klim die meer dan vijf uur zou duren en dat met vele andere pelgrims onder een sterrenhemel. Het heeft iets magisch om je door de nacht te bewegen wanneer het leven lijkt te zijn stilgevallen. Met een thermos oploskoffie, een halfbrood en vooral mijn ijzersterke hoofd dat zei 'let's go' wenden mijn benen aan de eerste kilometers. Na anderhalf uur had ik het gevoel dat mijn hoofd mijn lichaam alweer grandious overklaste. Maar toen waren er boterhammen met speculoospasta en een uitzicht dat alle zorgen weg kon nemen. 

Het werd op korte tijd snikheet. De stops in de Pyreneeën zijn schaars, dus het geluid van mijn eigen voetstappen had uiteindelijk iets hynothiserend. Stap voor stap, zeiden we tegen elkaar. Niet freestylen, dus niet van het pad gaan en consequentie wint op de camino van snelheid. Het zijn zowaar dezelfde inzichten die we in Tienen leerden. Zie je wel dat opnames helpen? 

Om 12 uur kwamen we aan in Roncesvalles. Stikkapot was een understatement en de totale bomma-style was een feit. Ik bedenk me dat ik dubbel zo oud ben als toen ik de eerste keer de camino wandelde en dat laat zich voelen in mijn knieën en heupen. 

In Roncesvalles wordt de Albergue gerund door onze noorderburen wat me verraste. Want dat is anders dan 12 jaar geleden. 

's Avonds wachtte ons de grootste uitdaging van de dag, het pelgrimmenu mee-eten. Strikt veganistisch eten is onmogelijk op de camino, dus at ik kip na al die jaren. Wat ingewikkeld was omdat ik kippen eer om wie ze zijn. Om 21 uur kroop ik tevreden, maar vermoeid in bed. Heel even dacht ik aan de vraagstukken die ik thuis achterliet: gewichtsherstel, werk, motivatie voor herstel, voor leven, voor leven geven... maar toen dacht ik: stap voor stap, dag per dag. 

Vandaag hoorde ik een Amerikaanse vrouw iets zeggen over haar zware rugzak; it is like you pack your fears. Ik glimlachte, omdat ik het herkende. Omdat ik dacht aan alle angsten die ik al een levenlang heb ingepakt in mijn eetstoornis.