Mijn eerste blogbericht schreef ik in 2011, in een pre-schrijfcarrière, voor mijn opleiding aan het RITCS, voor de liefde mijn hart een aantal keer brak, voor ik naar Suriname vertrok en er een heel ander leven zag en ervaarde. Voor social media en de gekte die daarbij hoort. Voor er trilloinaires en AI bestonden en voor de uitvinding van QR-codes en digitale identiteiten. Voor het leven versnellingen hoger zou schakelen dan eigenlijk gewenst was. Voor mijn eerste boekcontract. Voor mijn eerste online aankoop, voor de woningencrisis én voor de voelbare gevolgen van een toen nog stilgehouden klimaatcrisis. Wat ik bedoel met deze opsomming is dat ik vooral een pak ouder geworden ben en het leven in alle heftigheid mijn hart bleef beroeren. Gelukkig maar.
Het afgelopen jaar heeft me geleerd dat schrijven voor mij in essentie nooit betekend heeft om boeken te publiceren en podia te halen, maar het alleen maar een lijn naar het leven gooien is, elke keer weer. Daarom neem ik na vijftien jaar deze blog terug op en dat met een heel specifieke reden. Na twaalf jaar ga ik voor de derde keer de camino naar Santiago de Compostela wandelen.
Wie me al een tijdje volgt, weet dat ik niet aan mijn proefstuk toe ben. In 2008 wandelde ik voor het eerst een deel van de camino met IJD Brugge. In 2014 toen ik net afgestudeerd was als master in de audiovisuele kunsten deed ik dat een tweede keer. Op de eerste stapdag verloor ik toen de beide zolen van mijn bergschoenen. Misschien herinnert u zich die legendarische foto die ik toen op Facebook plaatste. Ik vind hem jammer genoeg niet meer terug.
Morgen doe ik dat een derde keer. En dat te midden van mijn eetstoornisherstel. Dit is geen gemakkelijke insteek. Er zijn uit vele hoeken bezorgdheden geuit die ik ter harte neem. Maar ik moet vertrekken. Er is de afgelopen maanden zoveel gebeurd dat niet gaan geen optie meer is. Soms is beweging het enige antwoord op onzekerheid en controleverlies. Soms is onderweg zijn het enige draaglijke alternatief. Soms betekent afstand nemen dat ook letterlijk doen. Soms is herstel net in het oog van de storm gaan staan, want voor een camino heb ik een vredesakkoord tussen lichaam én hoofd nodig. Anders gaat niet.
In november vorig jaar verloor ik een parel van een mens aan deze kutziekte. Een paar weken later viel er een andere zware diagnose te verwerken in mijn dichte kringen. Er liep een professionele samenwerking spaak. Het stormde in mijn hoofd harder dan ik gehoopt en voorzien had. De eetstoornis was er als mijn oudste compagnon de route. Uit het diepst van mijn systeem kwam één bekend antwoord: stop met eten.
Hoe leg je jezelf steeds opnieuw in de vuurlinie van een gevecht wanneer je rond je slachtoffers ziet vallen? En wat doet er dan nog werkelijk toe? is een vraag die me herhaaldelijk bezocht de afgelopen maanden. Ik heb geen antwoorden. Rebecca Solnit schreef in haar A Field Guide to Getting Lost het volgende:
“The art is not one of forgetting but letting go. And when everything else is gone, you can be rich in loss.”
Ze heeft gelijk. Niets weten is mijn vertrekpunt. Loslaten de hoofdoefening. Eten de basis. Dat staat vast. De rest is slechts een lijntje naar het leven proberen te gooien, elke dag opnieuw. Een lijntje dat misschien wortel kan schieten in het grotere geheel dat mijn leven is. Elke uitkomst is goed. Er zijn geen verwachtingen. Er is niets waarnaar ik terug wil keren, en dat is beangstigend én bevrijdend tegelijkertijd.
Voor nu, buen camino.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten