Het was even stil. Ik heb veel gewandeld. Er volgde een reisdag, een rustdag. We bereikten het hoogste punt van de camino. De 2de hittegolf is een feit en dat maakt alles veel lastiger. Het koelt niet af. De zon staat sneller in volle bloei.
Soms denk ik tijdens een wandeldag: wat ben ik in godsnaam aan het doen? Ik denk dat elke pelgrim dat minstens één keer per dag denkt. Want het is niet alleen fysiek een inspanning, ook mentaal is het topsport. De combinatie van korte nachten, vroeg opstaan en soms het gebrek aan privacy zorgen ervoor dat ik overdag diep moet gaan in mijn wilskracht en motivatie om door te zetten. Vandaag misschien wel het diepst tot nu toe. 31 kilometer stond er op het programma. Dat weegt. Soms wil je stoppen, maar dat gaat niet. Soms zijn er allerlei beperkende gedachten die je aandacht vragen: je kan dit niet. Je moet opgeven. Het moment dat ik er één van zou geloven, ben ik verloren. Misschien is dat één van de krachten van de camino: gedachten worden weer slechts dat. Ze hoeven geen gigantische kamers in je binnenkant te gaan bewonen. Gedachten als pelgrims, zolang ze blijven bewegen is het goed.
Er is nog iets anders dat weegt. In de bergen is gezond eten schaars én duur. We moeten creatief omspringen met wat er is. Toch is dat na een wandeldag geen geschenk en al zeker niet als die eetstoornis maar mee blijft wandelen. Al een paar dagen voelt het avondeten als een onmogelijke opdracht. We kochten één keer tortilla (iets met ei) én het was overtijd waardoor we in de hitte helemaal opnieuw naar de Tienda moesten wandelen. Die extra inspanningen kunnen we echt missen.
Maar vandaag, in Villafrance del Bierzo, een broekzak groot, op een moment en plek waar ik het nooit zou verwachten, wandelden we La Puerte de Perdón binnen. Een microhotel en restaurant, het laatste bleek gesloten te zijn. De man moet de wanhoop in mijn ogen hebben gezien, want on the spot vroeg hij hoelaat we wilden eten. Binnen een halfuur, zeiden we. En hij beloofde vegan lasagne te maken. He saved the day en de vegan in mij. Dank je, Dani, om zo ontzettend groots en goed te zijn als mens. Driegangen passeerden, een private dinner, het was uitmuntend lekker. Het was magisch, daar aan het raam achter een kanten gordijn waar de zon binnenviel. Dit maak je geen twee keer mee, dacht ik bij mezelf. En het ontroerde me.
De camino test je, maar geeft, is gul en onbevooroordeeld. Het haalt echt het beste in mensen naar boven. In deze wereld hebben we dat meer dan ooit nodig.
